İlişkilerde çoğu zaman fark etmeden küçük uyumlar yaparız. Karşımızdakini kırmamak için bazı şeyleri söylemeyiz, bazı yönlerimizi geri planda tutarız. Bu, insan olmanın doğal bir parçasıdır. Ama bazen bu uyum, fark edilmeden bir role dönüşür. Kişi artık olduğu gibi değil, sevileceğini düşündüğü gibi davranmaya başlar.
Sevilmek İçin Değişmek
Çoğu insan ilişkilerde kabul görmek ister. Bu çok temel bir ihtiyaçtır. Ama bazıları için bu ihtiyaç daha baskındır. Çünkü geçmişte sevilmek, olduğu hâliyle değil; uyum sağladığında, sessiz kaldığında ya da beklentileri karşıladığında mümkün olmuştur.
Bu yüzden kişi şunu öğrenir:
“Ben olduğum gibi yeterli değilim.”
Ve ilişkiye girerken kendini değil, “daha kabul edilebilir bir versiyonunu” sunar.
Gerçek Ben Nerede Kaybolur?
Başlangıçta bu durum fark edilmez. Hatta kişi kendini “anlayışlı”, “uyumlu” ya da “fedakâr” olarak tanımlar.
Ama zamanla küçük değişimler birikir:
- Söylenmeyen cümleler
- Bastırılan duygular
- Ertelenen ihtiyaçlar
Ve bir süre sonra kişi şu soruyla karşılaşır:
“Ben bu ilişkinin neresindeyim?”
İşte bu noktada rol ile gerçek ben arasındaki fark belirginleşir.
Sevilen Ben ve Yalnızlık
İlginç olan şu ki, rol yaparak kurulan ilişkilerde kişi yalnızlık hissini daha yoğun yaşar. Çünkü sevilen kişi, gerçek ben değil;
sunulan versiyondur.
Bu da içten içe şu duyguyu yaratır:
“Eğer gerçekten ben olsaydım, acaba yine sevilir miydim?” Bu soru, kişinin kendine olan güvenini zedeler.
Neden Bırakamayız?
Bu rolü sürdürmek yorucudur ama bırakmak da kolay değildir.
Çünkü kişi şunlardan korkar:
– “Gerçek ben ortaya çıkarsa sevilmem.”
– “İlişki bozulur.”
– “Kabul görmem.”
Bu korkular, kişinin kendisi olmasını zorlaştırır.
Sağlıklı İlişkide Ne Olur?
Sağlıklı bir ilişkide kişi, tamamen değişmek zorunda hissetmez. Evet, uyum vardır. Ama bu uyum, kendinden vazgeçme pahasına değildir.
Kişi:
– Duygularını ifade edebilir
– Sınır koyabilir
– Farklı olduğu hâlleriyle de kabul görebilir
Çünkü gerçek bağ, rol üzerinden değil; otantiklik üzerinden kurulur.
Sevilmek için kendinden vazgeçmek, kısa vadede ilişkiyi sürdürebilir. Ama uzun vadede kişinin kendisiyle bağını zayıflatır. Ve insan, en çok kendinden uzaklaştığında yorulur.
İlişkilerde asıl soru “Beni seviyor mu?” değildir. Asıl soru şudur:
“Beni, ben olduğum hâlimle seviyor mu?”
Çünkü gerçek sevgi, seni değiştirdiği yerde değil; sana yer açtığı yerde başlar.
Yorumlar
Kalan Karakter: